Αναρτήθηκε από: gym4thes | 20/03/2011

Η ιστορία που έζησα, Φωτεινή Τσακίρη

Καθόμουνα αναπαυτικά στο κατάστρωμα του πλοίου. Ξαφνικά το πλοίο χτύπησε σ’ ένα ύφαλο και λιποθύμησα. Όταν ξύπνησα ήμουνα σ’ ένα νησί μαζί με τη φίλη μου, τη Μαρία. Προσπαθούσαμε να θυμηθούμε πώς βρεθήκαμε εκεί, μα τίποτα. Κάναμε βόλτες στο νησί μήπως και βρίσκαμε κάποιον κάτοικο, αλλά δε φαινόταν ψυχή.

Το νησί ήταν πολύ μικρό και στη μέση του πουθενά. Δεξιά και αριστερά απλώνονταν μεγάλα φοινικόδεντρα, που αν σήκωνες το κεφάλι στου για να τα δεις φαίνονταν σα γίγαντες. Η άμμος ήταν ψιλή και κάτασπρη, όπως και τα πετραδάκια.

Αφού πέραση η ώρα, εγώ κι η Μαρία μαζέψαμε μπανάνες, καρύδες και άλλους καρπούς, χτίσαμε μια καλύβα (ήταν θαυμάσια, ομολογώ) και φάγαμε. Μμμμ! Πεντανόστιμο το φαγητό… ακόμα το γεύομαι.

Έπεσε η νύχτα και βαθύ σκοτάδι απλώθηκε παντού. Εμείς, μ’ αναμμένη τη φωτιά, τραγουδούσαμε: λα, λα, λα, λα λέγαμε και ξαναλέγαμε.

– Κατερίνα, πού είμαστε; είπα.

Η Μαρία κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά, αφού την έλεγα Κατερίνα. Άρχισα να ξεχνάω πού βρισκόματε, πώς βρεθήκαμε εκεί, τι έγινε… Τα πράγματα όλο και χάνονταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου· σαν να ήταν μια πόρτα εκεί που δεν ξεκλείδωνε. Η Μαρία προσπαθούσε να με βοηθήσει, αλλά δεν τα κατάφερνε. Ώσπου τελικά, θυμήθηκα…

Ήταν πρωτοχρονιά και είχαμε πάει κρουαζιέρα με την οικογένειά μου και τη φίλη μου τη Μαρία. Ήταν σαν δώρο για τα Χριστούγεννα από τους γονείς μου. Το ταξίδι είχε αρχίσει στις 3.00 μ.μ. και ταξιδεύαμε για ώρες. Βρισκόμασταν στο κατάστρωμα, όταν ξαφνικά το πλοίο προσέκρουσε σ’ ένα ύφαλο και… βρεθήκαμε στο νησί.

–            Φωτεινή… Φωτεινή… Φωτεινή μ’ ακούς;

–            Εε! ναι, σε ακούω, Μαρία!

–            Κοίτα, κοίτα τα αστέρια πώς λαμπυρίζουν μες τη νύχτα, λέει η Μαρία.

–            Βρισκόμαστε στο πλοίο, έτσι δεν είναι; τη ρώτησα.

–            Τρία, δύο, ένα… Καλή Χρονιά σε όλους, φωνάζανε όλοι.

–            Ξύπνα, ξύπνα, Φωτεινή, έλεγε και ξανάλεγε η Μαρία μαζί με τη μαμά μου. Άντε, Φωτεινή, έλα… θα χάσεις τα πυροτεχνήματα…

–            Έρχομαι, έρχομαι!

Χρόνια πολλά, Μαρία, Χρόνια πολλά, μαμά. Καλή χρονιά σε όλους. Κοιμήθηκα λίγο παραπάνω… έτσι δεν είναι;

Advertisements

Responses

  1. Μπράβο, Φωτεινή! Πολύ ωραίο κείμενο


Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: